Największym państwem Ameryki prekolumbijskiej było Imperium Inków ze stolicą Cusco. Początkowo Inkowie byli ludem pasterskim w Andach. W XII w. pod przywództwem Manco Cápaca stworzyli małe miasto-państwo Cusco. Od 1438 rozpoczęła się ich ekspansja pod komendą Pachacuti-Cusi Yupanqui, (ten, który trzęsie ziemią). Pachacuti rozsyłał szpiegów na tereny, które planował podbić i zdobywał w ten sposób informacje o organizacji politycznej i militarnej a także zamożności ludów. Następie wysyłał do władców swoją ofertę, przesyłając luksusowe prezenty, piękne tkaniny i obiecując bogate i bezpieczne życie w imperium. Do imperium Inków oprócz Peru należały do duże obszary Ekwadoru, Boliwii, Argentyny, Chile, i niewielka część Kolumbii. Oficjalnym językiem był Quechua i setki jego lokalnych dialektów. Czczono Huacasa i Pachamamę oraz Inti – jako boga słońca. Król nosił tytuł Sapa Inca, czyli syn słońca. Machu Picchu – letnia rezydencja władców Inków, leży na przełęczy na wyskokości 2090-2400 m n.p.m. Została zbudowana w połowie XV wieku podczas panowania Pachacuti Inca Yupanqui (1438–1471). Miasto zamieszkiwali kapłani, arystokracja, żołnierze i opiekunowie świątyń. W górnej części miasta, zwanej Hanan, znajdowały się: Świątynia Słońca, Grobowiec Królewski, Pałac Królewski oraz Intihuatana, największa inkaska świętość. W Dolnej mieściły się domy mieszkalne kryte strzechą oraz warsztaty produkcyjne. Na stromych zboczach otaczających miasto znajdowały się tarasy uprawne o szerokości 2-4 m. Intihuatana, obserwatorium astronomiczne, miejsce które „wiąże słońce”. Przypisuje mu się największe znaczenie w kompleksie Machu Picchu oraz silne własności energetyczne. W południe 11 listopada i 30 stycznia słońce znajduje się niemal bezpośrednio nad słupem i Intihuatana nie rzuca cienia. 21 czerwca cień jest najdłuższy i pada prosto na południe, natomiast 21 grudnia cień jest krótki i pada na północ. W grocie Inti Mach'ay odbywało się Królewskie Święto Słońca. 21 grudnia młodzi chłopcy obserwowali tu wschód słońca, wcześniej przygotowując się do ceremonii inicjacyjnej przez kilka dni. Większość stałych mieszkańców Machu Picchu stanowiły kobiety. Były to tzw. dziewice słońc, rekrutujące się z najważniejszej inkaskiej arystokracji. Machu Picchu nigdy nie zostało odnalezione przez konkwistadorów, „odkrył” je Hiram Bingham w 1912 r, sądząc, że to Vilcabamba.
studenci
uczniowie
ogół społeczeństwa
nauczyciele
naukowcy
Dziedzina nauk inżynieryjno-technicznych / architektura i urbanistyka (2018)
Historyczna i współczesna architektura amerykańska, Machu Picchu, Peru
Aguas Calientes (3354)
dziedzictwo architektoniczne
zabytki architektury
UNESCO
dziedzictwo kultury
Andy
fotografia krajoznawcza
Peru
Machu Picchu